Historia z happy endem... zakończenie

Żegnaj kochany Hipolicie... byłeś radością i światłem Jej oczu, dobrym, czułym,  mądrym kotem... dzisiaj wyruszyłeś w swoją ostatnią podróż 😥

Mruczanka blues

Tekst: Marta Chociłowska (11.11.2006)
Muzyka: Wojtek Kulpiński (03.01.2016)
Mruczanka blues - prezent od Wojtka na moje urodziny

MRUCZANKA BLUES

Mruczę sobie kiedy śpię,
mruczę sobie kiedy jem,
mruczę sobie, pełny luz,

mruczanka, mruczanka blues.

Mruczę też kiedy się myję,
pyszczek, uszki, łapki, szyję,
mruczeć to nie żaden mus,
mruczanka, mruczanka, blues.

Mruczą koty stare, młode,
na sen i na niepogodę,
mruczą tak bez zbędnych póz,
mruczanka, mruczanka blues.

Mruczą koty, mruczą ludzie,
bo w tym mruczeniowym cudzie
cieplo nas otula w mróz...
Mruczanka, mruczanka blues.

Feta

Kot zimowy

Kot zimowy ma futerko srebrne 
od ogona aż po czubek głowy
i pyszczek srebrzysty niczym księżyc -
taki właśnie jest kot zimowy.

Kot zimowy jest wielkim pieszczochem
kochającym domowe ognisko,
może troszkę leniwym i trochę
zerkającym z dystansu na wszystko.

Kot zimowy ogrzeje mi dłonie,
gdy przemarznę aż po czubek głowy, 
spojrzy w oczy, przytuli się do mnie
i głębokim snem zaśnie zimowym.

Kocie Sprawy nr 02 (148) luty 2015 str.15

Dom bez kota

Bo dom bez kota to tylko ściany

choćby i pięknie pomalowane

lecz czyste, zimne, nie obdrapane

nie oswojone, nienaznaczone

i tylko echo wśród nich znajome

Echo słów naszych, wspomnień i myśli

pragnień co mogą się tylko przyśnić

tęsknoty nienazwanej ściślej

i samotności wcale nie chcianej

bo dom bez kota to tylko ściany

Bo dom bez kota to wyraz w słowniku

wazon van Gogha bez słoneczników

noc świętojańska bez świetlików

to absurd, bezsens, niedorzeczność...

Tak wiele zmienia kocia obecność.

fot. Grażyna Jabrzemska

I nagroda w Turnieju Jednego Wiersza, "Grawitacja", Warszawa, 2 lutego 2014.

Moje trzy grosze

Być może nie umiem modlić się, Panie,

i klepać nie lubię pacierzy,

mówię do Ciebie własnymi słowami,

i w to, że mnie słyszysz, wierzę...

Nie ziemska to sprawa w boskie wyroki

swe marne wtrącać trzy grosze,

lecz może zechcesz chociaż rzucić okiem,

o to nieśmiało Cię proszę...

Wybrańcy bogów umierają młodo...

Myślisz, że on jest wybrańcem?

To zwykły kotek, ze skromnego rodu,

wystarczy, że kiwniesz palcem...

Ty wiesz, co będzie dla niego najlepsze,

co trzeba zrobić w tej chwili,

lecz może zostaw go jeszcze troszeczkę,

bo gdybyś się jednak mylił...

Nie jako ja chcę, lecz jak Ty chcesz, Panie...

Wiem, lecz z pokorą Cię proszę,

aby mógł zostać jeszcze trochę z nami,

więc przyjmij moje trzy grosze...

Kocimiętka, czyli kocia marycha

Kocia maryśka, kocimięta

podana kotu w formie skręta

daje mu kopa i powera -

adrenalina w kocie wzbiera.

Kocia marycha, taki kwiatek

zielone listki, modry płatek,

potrafi kotu, że tak powiem

zakręcić całkiem nieźle w głowie.

Bo co kot robi? Kot to wącha.

Czeka by kocimiętki wiącha

wyrosła mu przy wiejskim płocie,

łechcąc namiętnie zmysły kocie.

Ostrożnie, najpierw od niechcenia

używa zmysłu powonienia

aby za chwilę, bez kontroli

resztę swych zmysłów móc wyzwolić.

Wytarzać się. I wykokosić.

I całą kocimiętkę skosić,

utytłać wszystko w aromacie

nos, pyszczek, łapy... nawet gacie.

Kichnąć. I znów się otrzeć chętnie,

wwąchać ją w siebie jak namiętniej,

bo słodycz tego odurzenia

warta jest chwili zapomnienia...

02.06.2012 

Kto?

Kto nie zna dnia ani godziny, 
pomarzyć może o obiedzie, 
nie wie, gdzie podziać się w czas zimy 
i w coraz większej żyje biedzie? 

Kto czujnie, na przygiętych łapach 
od sieni przemyka do sieni, 
bo za to, że ma "nie ten zapach" 
kopną lub cisną weń kamieniem? 

Kto nieustannie przeganiany, 
bez żadnej winy ze swej strony, 
przed zamkniętymi staje drzwiami 
z napisem „Obcym wstęp wzbroniony”? 

Kto, mimo chorób, ran i brudu, 
żywot swój wiodąc niepozorny, 
czasami może doznać cudu 
wzięcia na ręce? Kot bezdomny.

kwiecień, 2007

Anioł Gwiazdkowy

Tak między piątkiem a wtorkiem

widziałam anioła z workiem,
pomachał mi skrzydłem białym:
Zaczekaj, porozmawiamy!

Witaj Aniele Gwiazdkowy,
co niesiesz w worku owym,
co tam się wierci i piszczy,
chyba nie masz w nim myszy?

Anioł zapłonął rumieńcem,
rozpostarł szeroko ręce,
popatrzył na mnie dziwnie...
Nie, raczej wprost przeciwnie!

Ten worek jest pełen kotów,
ich zalet, wad i przymiotów,
a ja mam pracę zleconą -
rozwieźć je wszystkie do domów...

Zadanie mam dziś niełatwe,
rozmieścić tę całą dziatwę,
i nawet dla mnie - Gwiazdora
już nieco późna jest pora...

Weź więc jednego lub więcej,
znajdziesz u siebie im miejsce,
wybór w dowolnym kolorze!
Daj cały worek, Gwiazdorze...

Życzenia na Boże Narodzenie

Wesołych, radosnych Świąt życzę - oby nikt nie był w te dni głodny, smutny i samotny...

A co po...?

Kiedyś przyszło to pytanie do mnie

a co będzie, a co będzie po mnie

a co będzie kiedy mnie zabraknie

gdy się życie moje tutaj zamknie... 

A co będzie, a co będzie potem,

co się stanie z ukochanym kotem

kiedy już na zawsze zamknę oczy

kto mu jeść da, ramieniem otoczy...

A co będzie, gdy mnie już nie stanie

co to będzie z moim ukochaniem

czy mu ktoś otworzy serce swoje...

Czy nie lepiej odejść stąd we dwoje?

Melodia, która mi towarzyszy przy tym wierszu  http://youtu.be/727xW-t--io

Wieczór wspomnień

Pamięci dziś zbierzmy okruchy -
siądź bliżej, przytul się do mnie...
Pamiętasz? Pamiętam. Posłuchaj...
To będzie nasz wieczór wspomnień.

- Pamiętasz, jak mnie poznałeś?

- Miałaś niebieską sukienkę...

- Z zachwytu oniemiałeś!

- Trzymałaś kota na rękach...

- Spytałeś: Pani codziennie

udaje damę z łasiczką?

- Posłałaś mi gniewne spojrzenie:

To wcale nie jest dowcipne!

- Przed tobą nikt tak nie pytał...

Poszliśmy zatem na spacer,

księżyc nas srebrem obsypał,

ziewnął wreszcie i zaszedł.

Posłuchaj... Pamiętasz? Pamiętam...

Ten spacer tak trwa latami -

choć kotów mamy dziś więcej,

my wciąż jesteśmy ci sami...

Wiersze z kotem, 2004, str. 68-69

Tak niewiele

Tak niewiele do szczęścia mi trzeba -
plamka słońca, garstka nieba
i kot. Bo bez kota się nie da...

Tak niewiele do życia mi trzeba -
trochę wody, kromka chleba
i kot. Bez kota żyć się nie da...

Tak niewiele, by istnieć mi trzeba -
powiew wiatru i cień drzewa,
kot bury. Bez niego się nie da...

Wiersze z kotem, 2004, str. 2-3

Spotkanie

Jeszcze nie wiem, kiedy i gdzie,
jeszcze nie wiem, jak ciebie spotkam,
ale jedno na pewno wiem -
będziesz kotkiem, kotem lub kotką.

Jeszcze nie wiem, kiedy ten dzień,
dziś czy jutro, pojutrze, za rok,
ale jedno z pewnością wiem -
chodzisz za mną od dawna krok w krok.

Jeszcze nie wiem. I nagła myśl:
Przecież dłużej czekać nie można!
Mam cię w dłoniach. Przytulam. Drżysz.
To ty. Wiedziałam, że cię poznam.

Wiersze z kotem, 2004, str.8-9

Smuga cienia

W swym dziecięctwie - kocięctwie
byłeś niczym iskierka,
ślicznym, kocim maleństwem,
przytulanym do serca.

Rosłeś, a świat się zmieniał,

mijały zimy, wiosny,

dziś wchodzisz w smugę cienia

i posiwiały ci wąsy...

Oczy twe nadal błyszczą

tym szmaragdowym lśnieniem,

lecz wyraz twego pyszczka

mówi, że się starzejesz...

Patrzysz mądrze, poważnie:

Cóż mamy do stracenia?

We dwoje zawsze raźniej,

wejdź ze mną w smugę cienia.

Racja, mój przyjacielu,

lata mamy te same...

Więc chodź. Wciąż jeszcze wiele

dni pozostało przed nami.

Wiersze z kotem, 2004, str.72-73

Śliczniotek

Jestem prześlicznym, miłym kotkiem
(dlatego zowią mnie Śliczniotkiem),
mieszkam ze swą kocią rodzinką,
a moja pani jest dziewczynką.

Niedawno przykrość mnie spotkała,
bo moja pani gdzieś wyjechała...
Nie będę jadł nic ani pił,
choćbym miał całkiem opaść z sił!

Całe trzy dni spędziłem w szafie -
bez mojej pani żyć nie potrafię,
gdy wróci - już ja jej pokażę!
A ona - biegiem do lekarza...

Ten mnie obracał na wszystkie strony:
Nic nie rozumiem - orzekł zdziwiony.
Nic nie rozumie - i to mnie złości -
ja przecież chory byłem z miłości...

Wiersze z kotem, 2004, str. 30-31

Sen

Przyszedł do mnie sen,
miękkie łapki ma,
ogonek jak tren,
śliczne uszka dwa.

Przyszedł do mnie sen,

w ucho mruczy mi,

chociaż to już dzień,

dobrze mi się śpi...

Przyszedł do mnie sen,

coś tam sobie śni

i ja sobie śnię -

śpij koteczku, śpij...

Wiersze z kotem, 2004, str. 12

Przebudzenie

Śniłam dziś w nocy sen - sen o motylach -

wilgotne jeszcze całowały kwiaty,

skrzydła rozkładał apollo niepylak, 

a paź królowej niósł rąbek jej szaty...

Leciutki wietrzyk muskał moje włosy,

przyjemny chłodek w bose stopy szczypał,

trąciłam gałąź z kropelkami rosy -

spadały, jakby ktoś perły rozsypał.

Zbudzony ptaszek zaświergotał raźnie,

mego policzka lekko dotknął motyl -

jeszcze na jawie czułam go wyraźnie...

Nie, to wąsami kot mnie w nos łaskotał.

Wiersze z kotem, 2004, str.42-43

Mój kot niebieski

Ten kolor sierści zwą niebieskim
(gdy w kocie płynie krew błękitna),

błękit paryski lub królewski -

barwa niezwykle to wykwintna.

Tak to już jest wśród kociej braci - 

różne spotyka się oblicza, 

choć przodków ma z arystokracji, 

mój kot do plebsu się zalicza. 

Niebieski, lecz ma futro szare -

takie jak osikowe liście,

nosi je z niebywałym czarem,

w świetle księżyca lśniąc srebrzyście.

Niebieski - ale z popielatym...

Ludzie już tak się umówili -

niebieskim nazwać myszowaty,

błękitu z burym by nie mylić.

Mój kot ma szare poduszeczki

i tu jest rzeczy kwintesencja -

choć nazywany jest niebieskim -

mój kot - to szara eminencja!

Wiersze z kotem, 2004, str. 52-53

Miłośnik przyrody

Czy widzieliście taką łąkę,
gdzie wszystko brzęczy i gada,
gdzie rosną goryczki i dzwonki?
Są takie łąki w Bieszczadach...

Wśród polnych koników muzyki,
po łące pachnącej tymiankiem,
przez łany dzikich goździków
kot pewien szedł sobie rankiem.

Łowiąc zapachy i dźwięki,
zastygł na chwilę w bezruchu,
popatrzył wokół i z wdziękiem
położył się w trawie, i słuchał.

Przymknąwszy oczy w zachwycie
pozwolił płynąć obłokom,
grać świerszczom i pszczołom bzyczeć,
skowronkom śpiewać wysoko.

Powietrze już drgało gorącem,
gdy wracał szczęśliwy do domu,
tajemnic poznanych na łące
nie zechciał powierzyć nikomu.

Wiersze z kotem, 2004, str.54-55

Gość

Wyjrzałam nocą przez okno,
świat w deszczu prawie tonął,

na dachach błyszczały krople,

w noc taką lepiej być w domu...

W deszczu mignęła z daleka,

po dachach skacząca, zwinna,

smoliście czarna sylwetka

czająca się przy kominach.

Nie był to diabeł kulawy,

choć tak zwą Asmodeusza,

lecz kot, co z gracją i wprawą

po dachach tych się poruszał.

Zaglądał w okien kwadraty,

w okna uśpione i w jasne...

Podglądać chciał ludzkie światy?

Czy porównywać chciał z własnym?

Co robił tam o tej porze,

czy miał jakieś ważne sprawy?

Szukał schronienia, a może

był po kociemu ciekawy?

Kiwnęłam mu z okna ręką:

Wejdź, proszę, zostań mym gościem!

Wszedł, otarł się o mnie miękko,

Został do rana i... poszedł.

Wiersze z kotem 2004, str. 60-61